Curaçao 2007

van droom naar wens, van wens naar reis

Chogogo 2007 (info)

update: June 19, 2010 20:56 (optimalisatie)

(Beweeg je muis over de foto's: dan worden ze vergroot! Bovenste foto's: meer pagina's)

snel naar laatste nieuws...

December 2006

De derde keer in dertig jaar tijd. Ieder bezoek aan dit tropisch eiland is even uniek, alswel verrassend, tropisch warm en heimwee gevend. Boven water: droog, winderig, rijk & arm, verdeeld en afwisselend. Onder water: rijk aan vis, helder en adembenemend, verslavend en nogal zout, maar nooit vervelend.

Van droom naar wens, van wens naar reis.

Mei 2007

Uitgerekend in de maand juni zou mijn paspoort verlopen. Dat betekent 3x pasfoto's laten maken: van Laura (oudste dochter, van Eline (de jongste telg) en natuurlijk van mezelf. De aangepaste wetgeving stond voluit lachen niet toe en daarom zijn het serieuze foto's geworden. Om begrijpelijke redenen laat ik mijn pasfoto hier achterwege. Door met de muis over onderstaande foto te schuiven, wordt een deel van een pagina uit mijn nieuwste paspoort getoond.

De diashow kan gestopt worden door de muisaanwijzer ergens in een foto te plaatsen. Voortzetten kan door de aanwijzer weer buiten dat beeld te schuiven.

Juni 2007

Even weer wat schrijven, want de weken en de dagen worden afgeteld. Deze week belandden we weer eens op een website die over De Antillen gaat: 32 graden Celsius. Toch iets te warm om in de zon te liggen, dus het snorkel- en duikplezier zal zeker vele vakantieuren in beslag nemen. Mocht je wat te vragen hebben, of een opmerking willen plaatsen in ons gastenboek, dan zal ik zeker via mail reageren. Maar voor nu leg ik de schrijfpen even terzijde.

Opnieuw even wat schrijven op deze aantrekkelijke pagina. Er is zoveel informatie te vinden over Curaçao: historie, foto's en duikinfo, dat het me werkelijk gaat duizelen. Gek word ik er van. Om weer eens een rustpunt te vinden wil ik bovenstaande diashow even tonen. Voor de broodnodige variatie! Bron: Curaçao-Actief. Een website tjokvol info over natuurlijk duiken, maar ook paardensport en mountainbiken (in die hitte?). En verder veel beschrijvingen van toeristische trekpleisters.

Spannende tijden. Vertraging. Bomaanslagen? Slecht weer en rukwinden. Het is wat met het Nederlandse klimaat. De koffers zijn ongeveer vol (er kan nog meer bij). Slapeloze nachten rest ons. Zal alles wel goed gaan? Vertrekt het vliegtuig wel op tijd?

Maandagavond 9 juli 2007. De vochtige warmte voelt aan als een klamme deken, terwijl de geest orde probeert te scheppen in alle indrukken van vandaag. De bungalow, na een lange reis met vertraging en wachttijden bij het inchecken en douanegedoe, is prachtig gelegen in een overwegend rustig park. De eerste nachtrust is kort geweest, want de jetlag, of liever gezegd het te overwinnen tijdsverschil, blijkt slopend te zijn geweest: rond drie 's-nachts waren we weer klaarwakker. Uiteindelijk slaagden we er in om door te slapen tot een uur of zes.

Het lukte Martinair om de opgelopen achterstand flink in te korten. Na de tussenlanding op Aruba (Oranjestad) kwamen we eindelijk rond vijf uur 's-middags, lokale tijd, aan op het vliegveld van Hato. Vermoeid van het krappe zitten, oude TV-series bekijken en het niksdoen, kropen we het vliegtuig uit, afscheid nemend van de marionetten van Martinair. "Daag, prettig verblijf", etcetera. Dan wachtend in de kofferhal en hopend dat onze koffers ook meegenomen zijn.

"He, een rode koffer", "Nee, dat is um niet". Eindelijk verschijnt er een juiste koffer op de lopende band. Even later hebben we het spul compleet en krap een half uur later reden we weg in de gereedstaande gehuurde auto, model Toyota RAV4. Het bleek een automaat te zijn, dus dat was eerst even oefenen (niemand kan alles!).

Een lange tocht naar Chogogo restte ons, waarbij het opviel hoe snel de avond hier kon vallen. Een verkeerde weg ingeslagen, nog even goed kijken en eindelijk konden we parkeren tegenover onze bungalow. Uitpakken, zitten, wat drinken, dochters naar bed en vrij snel daarna sliepen de meiden al. Doodop van alle indrukken en gebeurtenissen.

Onze dochters hadden totaal geen vliegervaring, dus zo groen als gras werd de eerste landing op Aruba (de opstijging was al eng) ingezet. Gegil klonk door het passagiersruim, maar Eline en Laura hielden zich goed. Zo'n tussenlanding op Aruba is op zich leuk voor de ervaring, maar het verlengde de reis met zo'n 90 minuten.

De volgende ochtend was er één van ontdekken en bewonderen: kleine hagedissen, bontgekleurde vogels tot en met een kolibrie maakten deze dag bijzonder. Het leek me leuk om in de middag een eerste echte duik met Laura te regelen, want ook daar kwamen we natuurlijk voor. Maar we hebben eerst met zijn allen gesnorkeld en het was net of je in een aquarium zwom. Zoveel soorten en maten, zoveel te zien en te bewonderen. En ondertussen bleef de zon branden.

Rond drie uur waren Laura en ik zover om eens een echte tropische duik te gaan maken. Na bezichtiging van een wrak (een afgezonken stalen bootje van pakweg 8 meter) en het bewonderen van vele soorten vissen, gingen we verder richting dropoff, oftwel de blauwe rand. Een hellend tot steil lopend vlak, volgroeid met de mooiste planten en weelderig groeiend koraal. En tussendoor een bonte verzameling van vissen. We gingen ervan duizelen.

Foto's maken had geen zin: de indrukken laten zich niet beschrijven. Zo mooi, zo helder ook en zo verslavend, want even later zaten we al op zestien meter diepte. Laura seinde en tikte op haar dieptemeter: ik had het begrepen. We moesten minder diep gaan duiken. Ach, een mens kan diep zinken, zeker in zo'n verslavende omgeving.

Een precieze drie kwartier later waren we terug op ons vertrekpunt en konden alles verwoorden. Ondertussen had Eline al heel veel snorkelervaring opgedaan. Ook haar nieuwe snorkel heeft daaraan meegeholpen. En nu is het kwart voor elf in de avond. Te moe om hier nog wat foto's bij te plakken. Doe ik morgen wel. Het gehuurde Internetplekje blijkt alhier ontzettend traag te zijn: ongeveer 5% van het gemak in Nederland. Ach, de temperatuur verlaagt de snelheid.

Inmiddels is het vrijdag de dertiende geworden en we zijn inderdaad weer vele avontuurtjes verder. Vandaar dat ik maar weer eens wat ga schrijven op deze pagina, aangevuld met verse foto's. Het zwembad(je) geeft overigens de meiden bijna elke avond plezier. Deze dertiende dag van de maand (op vrijdag) heeft ons totaal geen ongeluk gebracht!

Willemstad heeft een zeer hoge brug, Julianabrug genaamd en ook een toeristische voetgangersbrug. Deze pontonbrug, ook wel pontjesbrug genoemd, stamt uit 1939 en het idee daarvoor is in 1888 geboren. Een brug op bootjes kon gemakkelijk geopend worden voor de grotere schepen. De brug was lange tijd opgesteld voor autoverkeer, maar begin jaren zeventig nam de Julianabrug de verkeerstaak over en kon de aparte brug dienstdoen als voetgangersroute tussen het grotendeels gerenoveerde Otrabanda en het historisch waardevolle Punda. Willemstad staat sinds 1997 op de werelderfgoedlijst van de Unesco, een internationale erkenning voor het cultuurhistorische belang van de stad.

Koraal vind je in allerlei soorten, vormen en kleuren. Er zijn ook prachtige koraalstranden: tjokvol versteende stukjes koraal, van ooit door het zeewater afgebroken planten. Allerlei vormen spreken tot de verbeelding. Deze stranden produceren een typisch "dode-koraal-geluid", als het zeewater er overheen stroomt. Dat is als snorkelaar goed te bemerken. Lange tijd werd zwart koraal opgedoken, wat op grote diepte wil groeien. Daar werden dan allerlei frutsels (foute sieraden) van gemaakt, maar thans (of al een tiental jaren) is het verboden om ook maar iets aan te raken. De hele zuidoostkust van dit mooie eiland is daarom beschermd natuurgebied geworden (het onderwaterpark).

Juist in dit deel vind je een enorme varieteit aan koraalsoorten en planten. Dat maakt het duiken en in ondiepere gedeelten het snorkelen zo bijzonder. Koraal kent ook een vijand: de papegaaivis, welke in diverse kleurrijke soorten knabbelt aan stukjes koraal. Dit geluid is onder water goed te horen. Geluid gaat circa vier keer zo snel door water dan door lucht. Dat was even kort wat natuurkunde.

Een ander fenomeen waar dit tropisch eiland om bekend staat zijn de korte, maar hevige tropische regenbuien. Er valt dan zoveel water in zo'n korte tijd, zodat het hierboven gelegen parkeerterrein overstroomt. Ondertussen geniet Laura van haar overstroomde trap. Een ware waterval om van te watertanden. We weten als ervaren eilandgangers (de dertig jaar Curacao) dat dit soort buien van korte duur kunnen zijn (althans, dat hopen we elke keer) en dat de zonnige perioden in het verschiet liggen. Dat was dit keer niet helemaal waar: we moesten in draf naar de auto rennen en zelfs de volgende ochtend was het nog aan het regenen. De zon heeft zich die middag weer goed van zich laten spreken.

Het bungalowpark Chogogo Resort is grandioos mooi aangelegd: ook onze bungalow (3-kamer) is omringd door mooie bomen en planten. Alles keurig aangelegd en voorzien van een zeer uitgebreide beregeningsinstallatie. Palmbomen, bloeiende struiken en een enkele cactus maken ons verblijf tot een aangename tijd. Door die variatie aan planten- en bomengroei EN onze verdeling van het oude brood kunnen we dagelijks getuige zijn van de aanwezigheid van een bonte verzameling vogels. Een ruim aangelegd houten terras. L-vormig rond de voornamelijk (interieur) witgeschilderde bungalow. Het is bijna perfect. Behalve dan de loszittende kraan van de wastafel, de losgedraaide knopjes van het dressoir en de matige Internetverbinding. Maar wel een koelkast, koffieapparaat EN vaatwasser!

Wat ook plezierig en betaalbaar blijkt te zijn is het hangen aan de bar (Jan Thiel's Zanzibar: zand, zee & bar), na eerst een tijdje te hebben gesnorkeld. De lunch bevalt ons blijkbaar goed, want 20 minuten later zijn 4 borden zo goed als leeg. Opnieuw verwerkte Eline een nogal groot uitgevoerde "broodje gezond": een stuk stokbrood van 25 cm lengte, rijkelijk belegd met ham, tomaat, kaas, ei en ui. Drankje erbij, geserveerd door vriendelijk personeel. Dat is ook één van die kenmerken: de Antilliaan is vriendelijk, ook in het verkeer. Daar kunnen wij, stress-Europeanen nog wat van leren!

's-Middags werd er uiteraard weer opnieuw gesnorkeld. We snappen overigens niet dat hier toeristen komen die enkel en alleen een beetje zwemmen, zonnen en aan de bar hangen. Die onderwaterwereld is toch zo mooi hier! Ikzelf kan al enige dagen helaas niet duiken, dit vanwege een aanhoudende verkoudheid, wat het klaren verhindert. Dat klaren is nodig om op diepte de druk aan beide kanten van het trommelvlies gelijk te houden. Duiken zonder te klaren geeft dus een pijnlijk gevoel. Tot zover een beetje biologieles van het menselijk lichaam.

Dan maar gewoon dobberen: snorkelen en visjes kijken. Een tijdje later zaten Jeanet en ik bij te praten, kaarten te schrijven en te puzzelen (Sudoku), komt Eline enthousiast terug: "Mam, ik heb een zeepaardje gezien!". Ze beschreef het beestje nauwkeurig, waarbij ze tegelijkertijd trots en blij keek! Die gebeurtenis is uniek te noemen, want die kleine beestjes houden zich goed verstopt en zijn vrij zeldzaam. Diezelfde middag heb ik zelf ook nog verwoed een poging ondernomen om ook getuige te zijn van dat moois. Dat is niet gelukt. Later betreurde Eline nog dat ze geen fototoestel bij zich had, maar we geloven haar op haar woord.

Deze zaterdag werd een bijzondere dag: 2 duiken stonden op de agenda en 2 meiden zouden een lang-haar-behandeling krijgen. Dat laatste hield in ieder geval in dat er lang gewacht moest worden en natuurlijk huidverbranding, ondanks de aanwezigheid van veel schaduw.

Maar eerst dat duiken, want ook daarvoor ga je naar De Nederlandse Antillen. Ik achtte het verstandig om opnieuw een thuisduik te plannen, dus dichtbij huis, het Chogogo Resort. Op Jan Thiel Beach was een prima duikshop (Scubado), alwaar ik al een rekening had lopen, dus die flessen + lood waren vlot geregeld. Dan te water, beter gezegd: het warme water in. Wat was het helder en aangenaam. We gingen linea recta naar het rif en de dropoff. Daar is het prachtig en vol vis. Eenmaal op diepte en geklaarde oren, bemerkten we snel hoe sterk de stroming was. Het was verstandig om een tijdje tegen de stroom in te zwemmen. Hierdoor scheerden we langzaam over de bodem, genietend van al dat moois. Weldra zagen we een grote barracuda, zo'n langzame duikboot die nergens bang voor is. Indrukwekkend en ons nauwkeurig in de gaten houdend. Maar even later zagen we nog iets mooiers: een heuse French Angelfish. Zeldzaam, leek mij en dus volgden we hem/haar een tijdje.

Wat later was de stroming 180° gedraaid en gingen we met een vervaarlijke snelheid richting Willemstad! Dat wilden we niet. Ik seinde verwoed onder water dat we om moesten draaien en na een flink aantal forse slagen waren we uit een soort trekgat gezwommen en konden tot rust komen. Deze duik kon gerust een stroomduik genoemd worden. Wat een spanning. En wat een avontuur. De tweede duik in de namiddag was eenvoudig: binnen de baai en maximaal 11 meter. Laura ontdekte toen nog een mureen, verstopt in een soort struikje. Ook, uiteraard, een stekelvis gezien, die kan zichzelf bij gevaar opblazen met water, waardoor stekels naar buiten toe tevoorschijn komen.

Tussen duik 1 en 2 mochten Laura en Eline haarvlechtjes in laten brengen door een Antilliaanse. Een lange zit in de schaduw, maar het resultaat mag er zijn: wat een schoonheden! Prijzig, dat wel, maar dan heb je ook wat. Met verve vlechtte dat meisje nauwkeurig elke streng haar tot een mooie vlecht en aan het eind maakte ze er zelfgekozen kralen aan vast.

In de avond genieten we nog na van alle ervaringen van deze dag, waarbij muziek ons bezighield. Het Antilliaanse buffet smaakte ons vieren uitstekend, getuige de lege borden. Tijdens ons kopje koffie waren de meiden alweer vertrokken: richting nabij gelegen zwembad!

Zondag 14 juli (quattorze juillet: dag van de revolutie, in Frankrijk dan!), maar hier stond de zon op het programma + een adembenemende duiktocht rond het wrak Tugboat. Wat een heldere duikstek, heel veel vis en avontuur. De dag begon met een beetje uitslapen, wat sluierbewolking en een lauwe douche. Dan de ontdekking dat er geen brood in huis was, maar het ontbijtbuffet smaakte ons vieren als vanouds weer uitstekend!

Tugboat, een wrak van een bootje, nauwelijks 7 meter lang en het is ter plekke ongeveer vijf meter diep. Weinig stroming, maar heel veel vis. Laura en ik konden heel lang een supergrote Queen Parrotfish aanschouwen: een turquoise blauwe papegaaivis, niet bang voor duikers. De dropoff zone vlakbij het wrak was er één van een steile soort: een welhaast loodrechte afgrond. Ik kreeg idioot veel hoogtevrees. Laura ontdekte ook nog een dikke mureen: verstopt onder een klomp koraal. Ze heeft oog voor details, oftewel een heel rustige duikster. Petje af voor haar!

Na de ontzettend mooie duik namen we nog een verfrissing aan de lokale bar en raakten aan de praat met de barkeeper. Hij vertelde dat het oude en vervallen landhuis (het quarantainehuis), boven op de berg, vroeger dienst heeft gedaan als slavenhandelshuis. Zoals je weet is de geschiedenis hier geschreven door slaven, waarbij de Hollanders een macabere rol hebben gespeeld. Soms schaam je je voor je afkomst, want de Antilliaan is altijd zo vriendelijk. Maar goed, wij hadden al een keus gemaakt: op fotosafari naar dit vervallen pand.

Bovenop de berg hadden we een magnifiek uitzicht over alles en keken rond in en om het pand. Ondanks "groot en vervallen" maakten we onze bouwplannen, waarbij renovatie in hoofdletters geschreven diende te worden. En telkens werd de Canon EOS ter hand genomen, want je bleef fotograferen. Het was ook nog eens smoorheet, daar bovenop die berg, zodat de schaduw aanbeden werd. Zonde dat zo'n pand niet hersteld wordt, of dienst gaat doen als museum, of een hotel, want de lokatie (uitzicht, snorkel- en duikgelegenheid) is prachtig. We zijn er nu achter gekomen wat de naam is van dit enorme pand, Google "quarantainehuis curacao" en je komt vast meer te weten.

Maandag 16 juli 2007. Laura's snorkeldag met... dolfijnen! Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat. De foto's spreken voor zich en Laura was heel enthousiast. Feitelijk zie je hier maar twee foto's afgebeeld van de meer dan tachtig gemaakte foto's tijdens ons bezoek aan het Sea-aquarium (gecombineerd met het CDA: Curacao Dolphin Academy).

Mooiste moment van Laura: door middel van twee dolfijnen voortgetrokken worden. Wat een vaart! Ook de kus van de dolfijn (best wel een harde snoet!) was heel spannend te noemen. Bij elke hoekduik die Laura overigens maakte, volgde een dolfijn haar en ze botste nooit tegen Laura aan. Het zijn zulke intelligente dieren. Het was dan ook een groots avontuur te noemen. En tja, de commercialisering heeft ook hier toegeslagen: "Wilt u een DVD-opname?", dan komt er nog 69 dollar bij. Kassa!

Bij elkaar genomen was deze middag een groots avontuur te noemen. Het Sea-aquarium is vlakbij het Lions Dive & Beach Resort en omvat ook het dolfijnen-gebeuren. Eline moest toekijken, maar haar dolfijnenochtend komt nog: ze is donderdag 19 juli aan de beurt om met deze mooie zoogdieren te gaan zwemmen.

Dinsdag 17 juli: weer een duikdag! Laura en ik hebben de locatie TUGBOAT weer eens herhaald om twee redenen: helder, rustig water en veel vis. Dit keer vonden we geen turquoise blauwe papegaaivis, maar wel een groep (5) vissen van het type sunfish. Daar ga ik nog een afbeelding van zoeken. In de middag gingen we op zoek naar een heus struisvogelpark! Op aanraden van (Antilliaanse) college Jasmin reden we in noordoostelijke richting naar dit, wat later bleek, avontuurlijk uitstapje.

Die beesten kunen groot worden en heel hard rennen. De eigenaar, tevens chauffeur van de safaribus ter plekke, was een enthousiast verteller en liet ons zijn hele pretpark zien. Hij heeft ook nog 3 krokodillen voor het slachtafval (af en toe sterft een struisvogel), of lastig personeel, zoals hij het zo leuk omschreef. Dit park, weliswaar gelegen in een cactusrijk en zeer warm gebied, was een uniek uitstapje, waarbij kinderen en volwassenen de dieren mochten voeren en/of zeer jonge struisvogels mochten dragen. We hebben alle vier genoten.

Woensdag 18 juli 2007. Het ontbijt smaakte als vanouds prima met snel gekochte croissants, vers brood en ronde broodjes van bakkerij De Zon (dat is vijf minuten met de auto). Ondanks het vroege opstaan waren we er weer helemaal klaar voor. Boca Tabla stond op het programma + het bezoeken (= afkoelen) van Playa Kenepa. De gehele noordkant van het tropische eiland bevat vele scherpe rotspartijen en we wisten dat Boca Tabla een bezoek meer dan waard zou zijn. Dit keer moesten we entree betalen, waarvoor we een gedetailleerde plattegrond kregen plus het makkelijk betreden van de diverse "bocatabla"-onderdelen. Sommige plekken waren moeilijk bereikbaar, maar nu voor elke soort voetganger toegankelijk. Volgens de beheerdster van deze toeristische trekpleister was het orkaanseizoen begonnen. Daar merk je overigens aan de zuidzijde van het eiland niets van! Maar hier, aan deze gevaarlijke kust: harde wind, hoge golven en vlijmscherpe rotspartijen. Geen valpartij waard. Voor de meiden was het weer een ochtend van ontdekken, zweten en fotograferen/filmen.

Dan afkoelen in de zee bij Playa Kenepa. Een idyllisch mooi zandstrand, geen voorzieningen, een paar slapende locals en links en rechts rotskust (uitstekend snorkelen!). Een helderheid die te vergelijken was met zwembadwater. Eline ontdekte nog een verdwaalde barracuda en Laura en ik konden weer genieten van een kleine, maar kronkelende murene tussen de stenen op een diepte van circa 2 meter. De grote houten parasols, afgedekt met palmblad boden uitstekende beschutting, want die felle zon is ongezond.

Donderdag 19 juli 2007. Eline stond vroeg op, want vandaag is het haar dag! De dolfijnen zullen vandaag haar plezieren. Dus met de nodige voorpret begon ze aan het ontbijt en rond de klok van tien uur in de ochtend reden we richting Seaquarium. Het was al druk, ook bij de kassa, dus wachten. Na de incheck (ik moest tekenen voor het risico wat Eline zou kunnen lopen EN het feit dat het gemaakte foto- en filmmateriaal (door het personeel van Dolphin Academy) gebruikt kan worden voor commerciële doeleinden. Nou, vooruit dan maar. Zelf mochten we ook filmen en fotograferen, zoveel als we kunnen: meer dan 100 foto's zijn er gemaakt en er is ruim tien minuten digitale film opgenomen. Dat wordt thuis weer monteren, knippen en plakken.

Hiernaast zie je alvast een voorproefje van Eline's avontuur. Ze vond het kort gezegd geweldig. Haar favoriete dolfijn heet Annie, een mooi zoogdier met een zachte grijze huid en erg meelevend met onze zwemmende engel. Eline werd ook één keer meegetrokken door maar liefst twee dolfijnen. Dat was nog eens sensatie en is ook opgenomen.

Het gehele spektakel nam maar liefst 30 minuten in beslag en dat mag ook wel voor die prijs, want het blijft een commerciëel gedoe hier met al die dolfijen. Na afloop vertelde Eline in geuren en kleuren haar belevenissen. Geen enkel moment van angst, pure pret met twee intelligente zoogdieren. De gehele zwemsessie werd door zes mensen gezamenlijk afgerond met aan de kant het fotograferende familievolk. Dit hadden we echt niet willen missen.

Nog enkele tropische vakantiedagen rest ons: relaxed strand- en Willemstad bezoek staat op de agenda + een dubbele duik (in groepsverband zonder Laura) op zaterdag. Daarna koffers inpakken en afscheid nemen, maar ook morgen nog even een kleine upload uitvoeren van deze steeds groter wordende pagina.

Vrijdag 20 juli 2007. De laatste tropische vakantiedagen zijn begonnen! Aan de ene kant het verlangen naar huis, aan de andere kant het groeiende besef dat we de tropentemperaturen (weer) zullen gaan missen. Een heimweegevoel dus. Maar niet getreurd, ook vandaag hebben we weer veel leuke dingen ondernomen. In de ochtend gingen we op huizenjacht, want je weet maar nooit.

Sommige lezers weten niet dat Curaçao overal kleurrijke huizen kent. De kleur wit komt nauwelijks voor. Sterker nog, dat is een verboden kleur. Andere lezers weten misschien wel waarom. Ooit was er een gouverneur van dit in toeristisch opzicht opklimmend eiland, die hoofdpijn kreeg van al die witte huizen. Hij nam een besluit en stond uitsluitend nog kleurverven toe voor de buitengevels. Nou, dat hebben die Antillianen goed aangepakt. Ze zijn van nature vrolijk en dat merk je aan alles, dus ook aan de geverfde muren. Als toerist blijf je dan fotograferen.

Jeanet heeft dan ook heel wat kleurrijke huizen gefotografeerd, soms rijdend vanuit de huurauto. Zelfs de vaak vervallen slavenhuisjes kregen een frisse kleur. Dan kun je denken aan zeeblauw, smaragdgroen, Nederlands oranje, gewoon roze en lila, maar ook okergeel, mintgroen, zalmroze, kleibruin, lavendelblauw, steenrood, kortom van alles wat. Wij kregen er geen hoofdpijn van, wel van dat felle strandzand...

Dat felle zandstrand vonden we bij de voormalige plantage Porto Mari. Deze playa kent weliswaar toegangsprijzen, maar daar heb je dan ook een bewaakt parkeerterrein voor (tja, ik zag camera's hangen, maar ik weet niet of daar ook wat mee gedaan werd) en een prima strand met goede voorzieningen (huurligstoelen, douches, toilet en natuurlijk een goede openlucht bar, waar de drank weer prima smaakte. Ook de zorgvuldig gekozen broodjes werden met plezier genuttigd.

Maar dan het snorkelen. Niet zo'n helder water in het begin, maar volop vis, waaronder murenen, koffervissen en sergeanten majors. Ook de boulders (een soort grote ronde betonnen bol, open van binnen, voorzien van gaten, trokken veel vis aan. Leuk om al snorkelend te genieten van deze tropische onderwaterwereld. Diverse keren zagen we nog een club duikers voorbij gaan, op zoek naar de diepte: een groot plateau, 10 tot 15 meter diep en enorm breed. Dat deel heb ik ook al snorkelend trachten te bereiken, maar dat is bij gebrek aan lucht en conditie niet gelukt. Het was weer een leuke beachmiddag.

Morgen een dubbele duikdag zonder de dames, want die gaan lekker chillen op het Jan Thiel Beach. Geld mee dus...

Zaterdag 21 juli 2007. De dubbele duikervaring onder leiding van een ervaren duiker van ScubaDo was uitstekend bevallen. In de ochtend het ene (dubbele) rif, 's-middags na een lekkere lunch de andere kant op. Helaas geen schildpad gezien, maar wel een armdikke en meter lange murene + nog wat minder vaak voorkomende vissoorten.

Het hele duikteam was op tijd terug om vrijwel direct aansluitend de kroeg in te duiken. Gewoontegetrouw was het weer Happy Hour op Jan Thiel, dus Bright (speciaal Amstel biertje + schijfje lemon) voor half geld! Ja, daar kwam Jeanet al aan met 2x Cola-ijs en 2x Bright, terwijl ik nog stond na te kletsen over de onderwaterwereld van Curaçao. Later nog heerlijk genoten op het strand van ter plekke bestelde pizza's (Zanzibar), terwijl de zon alweer vertrokken was. Feestelijk hebben we de laatste avond (het laatste avondmaal?) afgesloten met lekker eten en drank.

Dit is het laatste nieuws...

Zondag 22 juli 2007. Geen stress, wel reisspanning, want het zou een drukke en lange dag worden. Nadat rond het middaguur alle koffers volgepropt waren ("smokkelwaar") en de rugzakken gereedgemaakt waren, konden we met de huurauto vertrekken richting receptie voor een laatste afrekening (onder andere dat dure Internet-abonnement). Er was al een voorgevoel aanwezig en ja hoor: Jeanet vernam dat Martinair 5 uur vertraging had opgelopen. Dit vanwege een eerder opgelopen storing (defect aan motor) aan het vliegtuig. Tja, gelukkig mochten we de bungalow die gehele zondag gebruiken, dus snel terug, zwemkleding pakken en even lekker ontspannen in het kleine zwembad van Chogogo. Zo hebben we de tijd gedood, totdat we, moe maar voldaan, 's-avonds om 22.40u in het vliegtuig stapten (na eerst op het vliegveld vier uur tijd hadden gedood). De volgende dag rond 14.00u landden we op Schiphol en dik tweeëneenhalf uur later waren we eindelijk weer thuis. Dit was het einde van een grandioze tropenvakantie!

Meer informatie:

Lion's Dive Beach Resort (1991)

Avila Beach Hotel (1977)